Wybrzeże Słowińskie, to najbardziej na północ wysunięta kraina Polski. Ten przepiękny pas nadmorski charakteryzują wydmy, bagna i jeziora (np. Łebsko). Region słabo zaludniony, większe miasta  to Łeba, Ustka i Darłowo.

Ruchome wydmy w Słowińskim Parku Narodowym należą do największych osobliwości w Europie. Największe wędrujące wydmy zwane „Białymi Górami” znajdują się między Łebą a Rowami, ich wysokość dochodzi do 45 metrów.
Przez najwyższą wydmę zwaną Łącką Górą prowadzi szlak turystyczny. Przenoszony piach tworzy nieustabilizowane wydmy o wysokości 30-45 metrów. Piach zasypuje żywe nadmorskie lasy, bagna a nawet osady ludzkie jednocześnie odsłaniając  szczątki niegdyś zasypanych drzew, tzw. „cmentarzyska”.
 
Tempo przemieszczania się wydm nie jest jednolite. Zachodnią i wschodnią część Mierzei Łebskiej zajmują zespoły wydm parabolicznych, które charakteryzują się ruchliwością do ok. 3 metrów na rok. Większość z tych wydm została zalesiona. Środkową część mierzei, między jeziorem Łebsko a morzem, o długości około 5 km i szerokości 1 km, zajmują barchany i wydmy barchanopodobne wędrujące z prędkością 2-10 metrów na rok. Z uwagi na niepowtarzalność i różnorodność krajobrazowo-przyrodniczą Słowiński Park Narodowy został wpisany w 1977r. na listę światowych rezerwatów biosfery UNESCO.

W Słowińskim Parku Narodowym, oprócz ruchomych wydm warto zatrzymać się, aby obejrzeć ruiny XIV-wiecznego kościoła św. Mikołaja oraz wieżę widokową przy jeziorze Łebsko, z której można podziwiać ogromne otoczone bagnami i torfowiskami jezioro (7138 ha), a wokół lasy i wydmy. Dużą atrakcją są rejsy promem, także do Łeby. Na prom można wsiadać z rowerem. Niezapomnianą atrakcję stanowią odwiedziny w Muzeum Wsi Słowińskiej w Klukach. Warto także wybrać się do latarni morskiej w Czołpinie.