Ruchome wydmy w Słowińskim Parku Narodowym należą do największych osobliwości w Europie. Największe wędrujące wydmy zwane „Białymi Górami” znajdują się między Łebą a Rowami, ich wysokość dochodzi do 45 metrów.

Przez najwyższą wydmę zwaną Łącką Górą prowadzi szlak turystyczny. Przenoszony piach tworzy nieustabilizowane wydmy o wysokości 30-45 metrów. Piach zasypuje żywe nadmorskie lasy, bagna a nawet osady ludzkie jednocześnie odsłaniając  szczątki niegdyś zasypanych drzew, tzw. „cmentarzyska”.
 
Tempo przemieszczania się wydm nie jest jednolite. Zachodnią i wschodnią część Mierzei Łebskiej zajmują zespoły wydm parabolicznych, które charakteryzują się ruchliwością do ok. 3 metrów na rok. Większość z tych wydm została zalesiona. Środkową część mierzei, między jeziorem Łebsko a morzem, o długości około 5 km i szerokości 1 km, zajmują barchany i wydmy barchanopodobne wędrujące z prędkością 2-10 metrów na rok.

Z uwagi na niepowtarzalność i różnorodność krajobrazowo-przyrodniczą Słowiński Park Narodowy został wpisany w 1977r. na listę światowych rezerwatów biosfery UNESCO.

W Słowińskim Parku Narodowym żyje ponad 250 gatunków ptaków (m.in bielik). Na 32 tysiącach hektarów morza, lasów, bagien i wydm rośnie ponad 2 tysiące gatunków roślin, w tym chronione wrzosiec bagienny i malina moroszka - relikt epoki polodowcowej.

Jeziora zajmują niemal jedną trzecią powierzchni parku. Dwa największe to Łebsko i Gardno. Łebsko było kiedyś częścią zatoki. Według kaszubskiej legendy odcięcie jeziora od morza piaszczystą barierą było zemstą złośliwego olbrzyma, Stolema, któremu ludzie podpalili las, chcąc go przepędzić.

Na terenie Słowińskiego Parku Narodowego znajduje się stworzony w 1940 roku dawny hitlerowski poligon rakietowy, na którym testowano rakiety przeciwlotnicze i batalistyczne. Można tu obejrzeć rakietę ziemia-ziemia oraz zabudowania z okresu II wojny światowej w tym bunkier dowodzenia oraz pozostałości po wyrzutni rakiet.

Poznanie przyrody Słowińskiego Parku Narodowego możliwe jest dzięki sieci szlaków turystyki pieszej oraz edukacyjnych ścieżek przyrodniczych. W chwili obecnej jest to ponad 170 km dróg. Uatrakcyjnienie wytyczonych tras stanowią obiekty turystyczne oraz dydaktyczne, które ułatwiają bezpośredni kontakt z przyrodą Parku bez naruszania przepisów o jej ochronie. Z licznych wież oraz pomostów widokowych podziwiać można bogactwo, zróżnicowanie i mozaikowy układ ekosystemów i krajobrazów SPN. W obiektach muzealnych znajdują się wystawy, które odzwierciedlają dynamikę procesów i zjawisk obserwowanych w Parku w ciągu całego roku. Wizyta w muzeum w Smołdzinie, Rowach, Klukach, czy Rąbce stanowić będzie uzupełnienie obserwacji poczynionych podczas najczęściej zbyt krótkiego urlopu, czy wakacji.

Szlaki piesze udostępnione są do uprawiania turystyki rowerowej.  W przypadku braku własnego roweru, pomocne okażą się z pewnością wypożyczalnie w Rowach, Smołdzinie, Smołdzińskim Lesie, czy Rąbce. Wycieczki można sobie urozmaicić poprzez poznanie tras rowerowych położonych w otulinie Parku, jak chociażby szlak "Zwiniętych torów" prowadzący po starych nasypach kolejowych z Ustki do Rowów, czy szlak "Krainy w kratę".

W miesiącach letnich istnieje sposobność przepłynięcia przez jezioro Łebsko statkiem pasażerskim "Ohar" na trasie Łeba-Kluki-Łeba lub rejsu statkami "Alka" i "Kormoran" na trasie Łeba-Rąbka-Wyrzutnia-Łeba.